Sound of the Field 08
posted on 24 Jun 2007 12:20 by killerclub in Sound-of-the-Fieldเช้าวันต่อมา คาเมะเห็นฮิโรกิเดินขึ้นเรือนผู้ใหญ่มาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ใบหน้าเรียวสวยเต็มไปด้วยความกังวล ดวงตาหม่นแสง ริมฝีปากทอดถอนลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า คาเมะนั่งห้อยขาอยู่ตรงหัวบันไดมองเพื่อนรักตั้งแต่เดินเข้าเขตรั้วมาหยุดล้างเท้าตรงบันได ถึงตอนนี้ฮิโรกิเดินเลยเค้าไปจนจะพ้นชานบ้านอยู่แล้วก็ยังไม่มีท่าทีจะว่าเห็นคาเมะนั่งตาแป๋วอยู่ตรงนี้
ฮิโรกิ
ร้องทักซะเต็มเสียง ร่างสูงโปร่งสะดุ้งเฮือกหันกลับมามองแล้วก็ถามว่า
ไปไหนมาน่ะ
จะไปไหนล่ะ ก็นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ก่อนฮิโรกิเข้ามา ตัวเดินข้ามหัวเรารอบหนึ่งแล้วไม่รู้เหรอ ฮิโรกิครางรับ เดินวกกลับมาแล้วก็เลยนั่งคาบันไดกันทั้งสองคน ฮิโรกิระบายลมหายใจอีกครั้ง
เป็นอะไรไปน่ะ มีเรื่องกลุ้มใจเหรอ
เมื่อกี้ไปส่งแม่ที่ตลาดหน้าวัดมา ได้ข่าวไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ข่าว ข่าวอะไรอีกล่ะ วันๆมีแต่ข่าวนั่นข่าวนี่ สืบไปสืบมาก็มาจากทีเดียว
ก็มันที่ไหนล่ะ ตลาดชุมชน ฟังชื่อสิ
ตลาดหน้าวัดหรือตลาดชุมชน เป็นแหล่งรวมผลผลิตที่ชาวบ้านเอาไปวางขายในแต่ละวัน อาจจะเป็นพืชผลจากไร่สวนหรือสินค้าที่ไปรับมาจากในเมืองเอามาวางขายให้คนในตำบลมาจับจ่ายโดยไม่ต้องเดินทางไกลให้เสียเวลา ทั้งของสดจากป่า ของแห้งที่เก็บได้เป็นปี ของคาวของหวานก็มีวางขายทุกวัน ชาวบ้านจะเริ่มเอาของมาวางขายตั้งแต่เช้ามืดไปจนถึงเก้าโมงตลาดก็จะวาย
การออกมาจับจ่ายใช้สอยถือว่าเป็นสังคมหนึ่งของแม่บ้านในละแวกนี้ ระหว่างซื้อของก็ทักทาย ถามสารทุกข์สุกดิบรวมถึงแลกเปลี่ยนข่าวสารกันไม่ได้ขาด จึงไม่แปลกที่ตลาดกลางจะกลายเป็นแหล่งกระจายข่าวแหล่งสำคัญของตำบล ไม่ว่าข่าวเล็กข่าวใหญ่ถ้าลองได้หลุดจากปากใครสักคนในรัศมีตลาดละก็ รับรองได้ว่าจะต้องกระจายไปทั้งตำบลในเวลาไม่ถึงครึ่งวันแน่นอน
ดูอย่างข่าวของคาเมะกับหลานชายท่านผู้ว่าฯ นั่นประไรล่ะ แค่วันเดียวดังไปทั้งตำบลเผลอๆลามไปถึงในตัวเมืองด้วยอีกเขตหนึ่ง ล่าสุดที่ได้ยินมานี่มีข่าวว่าทางโน้นจะขนเงินขนทองอย่างละสิบหมื่นมาขอเขา วันแต่งจะมีมหรสพเจ็ดวันเจ็ดคืนแถมทุกอย่างฟรีหมดอีกด้วย
พิษสงของลมปากชาวบ้านเล่นเอาเขาอยากเก็บผ้าเก็บผ่อนหนีไปอยู่เมืองหลวงซะให้สิ้นเรื่องสิ้นราว
คราวนี้ข่าวอะไรล่ะ ท่านผู้ว่าฯจะเพิ่มเงินค่าสินสอดรอบที่เจ็ด หรือพ่อกำนันเตรียมขายนาสู้อภิมหาอมตะเศรษฐีจากโตเกียว ฮิโรกิเคาะนิ้วกับแผ่นไม้ เอ่ยถามตายังไม่ละจากใบหน้าเรียว
เมื่อคืนมีคนเห็นคาเมะปีนบ้านกำนัน จริงหรือเปล่า
จริง เพื่อนรักคาเมะทำตาโต
คาเมะ ทำแบบนั้นได้ยังไง รู้ไหมว่าคนพูดกันใหญ่เลยหาว่าคาเมะจะจับปลาสองมือทางโน้นก็จะเอาทางนี้ก็ไม่ยอมทิ้ง ตอนนี้ชื่อเสียงตัวเสียหายไปหลายร้อยแล้วนะ ไปทางไหนก็มีแต่คนพูดถึงเรื่องตัวกับพี่จิน คนที่ช่วยโหมข่าวจับปลาสองมือครั้งนี้คาเมะหลับตาเดาได้เลยว่าคงเป็นกลุ่มเดิมที่ผิดหวังจากลูกชายคนเดียวของพ่อกำนันแล้วยังทำใจไม่ได้นั่นกระมัง
เด็กหนุ่มเท้าคางกับบันไดขั้นที่สูงกว่า กรอกตาไปมาแล้วก็บอกเสียงอ่อย
เราไม่ได้ไปคนเดียวสักหน่อย จุนโนะกับโคกิก็อยู่ด้วย เมื่อคืนตอนมาส่งพวกนั้นก็เดินมาด้วยกัน
จุนโนะก็รู้เรื่องนี้ด้วย
รู้ แฟนฮิโรกิน่ะตัวดี ไม่ยอมบอกเราว่าพี่จินไม่อยู่บ้าน เราโกรธคิดว่าเขาไม่สนใจเลยว่าจะไปซัดหน้าให้หายแค้นซะหน่อย พอซัดไปแล้วถึงรู้ว่าโดนแฟนฮิโรกิอำมาตลอดไงล่ะ
แต่เรื่องอะไรต้องไปปีนบ้านเค้า ดีนะไม่โดนลูกซองลุงกำนันน่ะ
คาเมะย่นจมูก นี่ก็อีกเรื่อง...จินบอกเขาหน้าตายว่าลุงกำนันนอนอยู่ห้องข้างๆ ทำให้เขาไม่กล้าเสียงดัง ออกฤทธิ์มากก็ไม่ได้กลัวลุงกำนันจะตื่นมาเจอ ที่ไหนได้ พ่อเขาบอกว่าลุงกำนันไปค้างในเมืองเพิ่งกลับมาตอนเช้านี่เอง
พ่ออากับแม่อาจะว่ายังไงบ้างก็ไม่รู้
ไม่เห็นว่าอะไร เมื่อเช้าก็ไปตลาดกันมาสองคน ตอนทานข้าวพ่อเขาก็ยิ้มแย้มอารมณืดีตามปกติ ไม่เห็นมีใครเอ่ยถึงเรื่องข่าวลือสักคำ คาเมะเลยยักไหล่ถ้าพ่อกับแม่ไม่เก็บมาเป็นปัญหา คาเมะก็ไม่เหมือนกัน
ตกลงคุยกันรู้เรื่องแล้ว คาเมะทำหน้าคิด
ไม่รู้เหมือนกัน เขามาส่งเรา บอกว่าไม่ต้องคิดมากแล้วก็กลับไป วันนี้ยังไม่เห็นหน้าเลย
ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าพี่จินคงมีทางออกแล้วล่ะ คนอย่างพี่จินถ้าไม่มั่นใจก็ไม่พูดออกมาหรอก จุนโนะกับโคกิก็พลอยหายไปด้วย เช้านี้เรายังไม่เจอใครเลยเหมือนกัน สงสัยต้องแอบไปทำอะไรอีกแน่ อยากรู้จังว่าพี่จินจะแก้ปัญหานี้ยังไง
ตอนแรกเพื่อนจุนโนะเค้าชวนเราหนีด้วยนะ
ฮิโรกิสำลักลมแค่กแล้วก็พาลไอจนหน้าแดง คนรักของจุนโนะเงยหน้ามองเพื่อนไม่เห็นแววล้อเล่นในดวงตาคู่สวยก็หัวเราะจนตัวสั่น
น่าสนใจนะ อยากรู้เหมือนกันว่าท่านผู้ว่าฯจะทำหน้ายังไงตอนรู้ข่าว
ก็คงไม่ต่างจากหน้าพ่อผู้ใหญ่เท่าไหร่หรอก เราเลยบอกพี่จินว่าถ้าคิดจะทำแบบนั้นเราจะแต่งงานกับนายยูอิจิอะไรนั่นแทน อย่างน้อยก็ไม่ต้องขายหน้าพ่อ ไม่ต้องเป็นขี้ปากชาวบ้าน แต่สุดท้ายก็โดนจนได้
ก็แก่นปีนห้องเค้ากลางดึกแบบนั้น มันจะรอดได้ยังไงล่ะ
ไม่รอดก็ดี เผื่อทางโน้นเขาจะเปลี่ยนใจ
นั่นสิเนาะ ว่าแต่............จุนโนะกับโคกิไม่ปีนขึ้นไปด้วยหรือ คาเมะทำเสียงขึ้นจมูก
สองคนนั่นหลอกเราปีนต้นมะม่วงคนเดียวแล้วตัวเองก็แอบขึ้นทางหน้าบ้าน นั่งเฝ้าอยู่นอกห้องสบายใจเฉิบ นี่ถ้าไม่เห็นว่าช่วงนี้กำลังเครียดเรื่องแต่งไม่แต่งอยู่ เราจะพาฮิโรกิหนีไปโตเกียวสักเดือนเอาให้กินไม่ได้นอนไม่หลับกันไปเลย รวมหัวกันแกล้งคนอื่นดีนัก
ฮิโรกิหัวเราะเสียงใส คาเมะเห็นเพื่อนคนสวยมองซ้ายมองขวา มองหน้ามองหลังมองแม้กระทั่งใต้บันไดจนครบทิศ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามากระซิบ
แล้ว....ไม่มีอะไรเลยเหรอ
อะไร
ก็อะไรๆไง อยู่กันสองต่อสองในห้องหับมิดชิดนะ แถมยังเป็นห้องนอนของพี่จินที่ได้ชื่อว่าเป็นสุดยอดหนุ่มโสดในฝันของชาวบ้านในรัศมีห้าร้อยลี้นี้ด้วย ฮิโรกิขยับเข้าใกล้ ลุ้นจะฟังเต็มที่แต่คาเมะกลับย่นคิ้ว ถามกลับเหมือนยังไม่เข้าใจ
แล้วมันอะไรล่ะ
โอ๊ย ไม่พูดกับคาเมะแล้ว ไปขอขนมแม่อากินดีกว่า
ร่างสูงโปร่งร้องอย่างหัวเสีย ผละจากคาเมะตรงไปทางเรือนครัวของชั้นบนด้วยอาการเหมือนเด็กโดนขัดใจ ใบหน้าขาวหงิกงอ ปลายจมูกโด่งเชิดสูง สีหน้าดูผิดหวังจริงจังจนคาเมะแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่
โธ่ เรื่องแบบนี้ใครเค้าบอกกันง่ายๆเล่า
ขืนเล่าให้ฟังฮิโรกิก็ต้องบอกจุนโนะต่อ ถึงตอนนั้นคาเมะอาจจะโดนล้อจนไม่เหลือมาดลูกชายผู้ใหญ่บ้านไปเลยก็ได้ ใครจะรู้
วันสุดท้ายก่อนถึงกำหนดที่ผู้ว่าฯนากามารุจะมาฟังคำตอบของการทาบทาม คาเมะที่หงุดหงิดเพราะไม่ได้ข่าวคราวจากจินก็โดนผู้เป็นแม่ลากไปทำบุญเป็นเพื่อนที่วัด หลังจากถวายสังฆทาน กรวดน้ำจบพิธีสงฆ์แล้วจึงเดินแวะไปตามบ้านญาติ ทักทายกันพอหอมปากหอมคอ จิบน้ำเย็นพอหายเหนื่อยก็พากันเดินกลับบ้าน ร่างเล็กผ่านหัวโค้งมาได้ก็ขมวดคิ้วฉับ
ใครคนหนึ่งเพิ่งปั่นรถจักรยานออกมาจากบ้านเขา คาเมะจำได้ว่าจักรยานโชกุนคันนี้มีจอดอยู่ที่บ้านกำนันโทโมยะคันหนึ่งแต่ไม่ค่อยเห็นคนในบ้านเอาออกมาขี่นอกจากลุงกำนันเอง แต่คนตัวสูงที่คาเมะเห็นแผ่นหลังลิบๆนั่นดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่คนมีอายุขนาดนั้น
คนตัวเล็กเม้มปากนิดๆ พี่จินมาบ้านเขา
คาเมะ รีบไปไหนลูก
รีบไปหาพ่อจ้ะ
แม่ผู้ใหญ่ค้อนลูกชายแต่พองาม รีบไปหาพ่อแต่วิ่งเกือบเลยทางเข้าบ้านตัวเองแบบนั้นมันน่าเชื่อคำเหลือเกินนะลูกฉัน นี่ถ้านางไม่เรียกไว้มีหวังได้ติดล้อวิ่งตามคนที่ปั่นจักรยานหายไปนั่นแล้วแน่
คาเมะมองตามร่างสูงไปอย่างข้องใจ จะว่าจินมาหาเขาก็ไม่น่าจะใช่เพราะถ้าจะมาหาคาเมะจินก็ไม่เคยมาคนเดียวต้องมีจุนโนะกับโคกิหรือคนใดคนหนึ่งมาด้วยเสมอ ถ้าไม่เจอคาเมะจินจะรออยู่ที่บ้านไม่กลับไปก่อนแบบนี้ หรือวันนี้พี่จินจะไม่ได้มาหาเขา?
กลับมากันแล้วหรือแม่ลูก ทำไมไปกันนานนักล่ะ
ลูกชายลุงกำนันมาทำไมจ๊ะพ่อ
พ่อผู้ใหญ่ใช้ผ้าขาวม้าปัดไหล่ซ้ายขวา ถามไปยังไม่ทันได้คำตอบเจ้าลูกชายคนเล็กก็มานั่งจับเข่าเขย่าจะเอาคำตอบของตัวเองเสียแล้ว ผู้เป็นพ่อยิ้มบาง บอกเสียงนุ่ม
พี่เขาเอาหนังสือของทางอำเภอมาให้น่ะลูก
แล้วไหนล่ะจ๊ะหนังสือ ถามเสียงใสพร้อมกับเหลียวมองหาแถวนั้น ผู้เป็นพ่อยิ้มเอ็นดูส่งซองจดหมายสีขาวขนาดยาวกว่าปกติให้ดู คาเมะจะรับมาแกะอ่านแล้วถ้าไม่ถูกแม่ตีมือให้เสียก่อน
คาเมะ เราเป็นเด็กไปยุ่งกับงานพ่อเขาทำไมล่ะลูก ไป ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมากินข้าว วันนี้ไม่ต้องออกไปไหนแล้วนะ นอนแต่หัวค่ำพรุ่งนี้ตื่นเช้าจะได้อารมณ์ดี
แค่คิดว่าพรุ่งนี้ต้องเจออะไร ลูกก็อารมณ์ดีไม่ออกแล้วจ้ะแม่
ฟังพูดเข้า ปากคอเราะร้ายจริงลูกคนนี้
ลูกจำมาตอนอยู่ในท้องแม่ไงจ๊ะ
ตอบแล้วก็เผ่นแผล็วขึ้นบันไดไปทีละสองขั้น ได้ยินเสียงผู้เป็นแม่อุทานสั้นๆผสมเสียงหัวเราะของพ่อแล้วก็ยิ้มร่า นี่ถ้าวิ่งออกมาช้ากว่านี้นิดเดียวคาเมะคงโดนบิดเนื้อเขียว พอหลบเข้าห้องล็อคประตูแล้วเรื่องเก่าก็ถูกนำมาคิดใหม่ คนตัวเล็กทิ้งตัวนอนบนเตียงมองเพดานนิ่งอยู่อย่างนั้น
พรุ่งนี้แล้วที่พวกในเมืองจะมาขอคำตอบถึงตอนนี้คาเมะยังไม่เห็นจะมีทางไหนที่จะทำให้เขาหลุดพ้นจากนายนากามารุ ยูอิจินั่นได้เลย ทางออกของคาเมะถูกปิดตายทั้งสิบหกด้าน ทางที่พอมีแสงสว่างลอดเข้ามาหน่อยก็เป็นวิธีที่ต้องเสี่ยงกับผลลัพท์อีกสารพัดประการ ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียงวงค์ตระกูล ความสัมพันธ์กับผู้ใหญ่ หน้าที่การงานของผู้เป็นบิดา รวมถึงหัวใจตัวเอง
จินหายเงียบไปตั้งแต่คืนนั้นรวมทั้งจุนโนะและโคกิเพื่อนคู่หู ไม่มีความคืบหน้าให้สบายใจ ทุกวันทุกคืนคาเมะได้แต่นอนมองความมืดคิดหาทางออกสำหรับปัญหานี้ คิดเผื่อว่าพี่จินต้องการความช่วยเหลือจากเขา แต่จินก็ไม่ได้ทำแบบนั้น แม้แต่ฮิโรกิที่คอยสืบข่าวให้ก็ยังส่ายหน้ายอมแพ้ ทั้งสามหนุ่มหายตัวไปจากบ้านกำนันเหมือนล่องหน แล้วจู่ๆหนึ่งในนั้นก็โผล่มาที่บ้านเขาเมื่อครู่นี้
คาเมะจึงได้แต่สงสัย
พี่จินมาทำไม ?
คืนนั้นคาเมะนอนพลิกไปพลิกมาอยู่นาน ห้าทุ่มก็แล้ว เที่ยงคืนก็แล้วเขาก็ยังนอนไม่หลับเกือบตีสองคาเมะจึงยอมแพ้ออกมายืนรับลมตรงหน้าต่างเผื่อจิตใจเขาจะสงบลงบ้าง ถึงแม้จะยืนยันกับตัวเองแน่ชัดแล้วว่าพรุ่งนี้เขาจะปฏิเสธคำขอของผู้ว่าฯนากามารุ แต่ความกังวลใจมันก็ยังไม่หมดไป พลิกไปทางไหนก็ใจมันก็ไม่ยอมสงบคอยแต่คิดถึงจินจนรำคาญตัวเอง
เสียงนกกลางคืนร้องเป็นทำนองแปลกหูสองสามครั้ง คาเมะเปิดผ้าม่านให้กว้างขึ้นกวาดตามองไปในความสลัวของราตรีแล้วหัวใจก็เต้นโลดอย่างห้ามไม่อยู่
แสงจันทร์ที่เจือจางฉายกระทบร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ใต้ต้นชมพู่หน้าบ้านเกิดเป็นกรอบเงาสีดำทอดตัวลงมาบนพื้นดินที่ถูกปรับจนเรียบ คาเมะจำได้ ต่อให้มืดกว่านี้คาเมะก็จำได้ โครงหน้าสวยราวกับรูปสลัก ดวงตาคมหวาน จมูกโด่งเป็นสัน และเรียวปากที่เจือรอยยิ้มบางเบา
เสียงเจ้านกตัวเดิมร้องอีกครั้งประหนึ่งจะรบเร้าให้คาเมะทำอะไรบางอย่าง คนตัวเล็กหันมองซ้ายขวา สำรวจจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นนอกจากเขาสองคนจึงผละจากตรงนั้น ถอดกลอนอย่างเบามือที่สุดแล้วก็จรดฝีเท้าเดินลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว จินไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้วชายหนุ่มกำลังเดินมาหาคาเมะ
ทั้งสองตรงเข้ามาหากันเหมือนแม่เหล็กต่างขั้ว สิ่งอื่นใดล้วนไม่อยู่ในสายตา จินมองเห็นแต่คาเมะเหมือนกับคาเมะที่มองเห็นเพียงแค่จินเท่านั้น
.......น้อง.......
พลั่ก !
เพียงคำแรกที่หลุดไป สิ่งที่ได้ตอบแทนคือกำปั้นแบบไม่มีรูที่พุ่งเข้าใส่แบบไม่ให้เสียเวลา แม่นเหมือนจับวาง ริมฝีปากลูกชายกำนันได้เลือดทันที
ชกพี่ทำไม
หายไปไหนมา
ก็.....ไปจัดการเรื่องที่บอกไง พี่บอกแล้วนี่จ๊ะ
แล้วทำไมต้องหายหน้าไปเลยแบบนั้นด้วย ข่าวคราวไม่มีส่งมา หลอกให้คนเป็นห่วงอยู่ได้ ได้ฟังแบบนี้แล้วความข้องใจเมื่อครู่ก็สามารถแปลเปลี่ยนเป็นความปลาบปลื้มใจได้ทันทีเช่นกัน ลูกชายกำนันยิ้มหวานเหมือนไม่สนใจรอยแตกมุมปาก ขยับเข้าใกล้จนคาเมะชักห้าวไม่ออก
พี่แค่อยากทำงานให้เสร็จเร็วๆเลยไม่ได้ส่งข่าวมาบอก แล้วเรื่องที่ไปทำมันก็ต้องตามติดตลอดเพราะเราไม่มีเวลาแล้ว เพิ่งจะวางใจปล่อยมือได้เมื่อหัวค่ำพี่ก็รีบกลับมาหา อย่าโกรธพี่เลยนะจ๊ะ
ไม่ได้โกรธแค่ไม่เข้าใจ ทำไมต้องทำเหมือนเป็นความลับด้วย เราพึ่งพาไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรือไง ไอ้หนุ่มบ้านนาท้วงเสียงอ่อน อยากจะโอบร่างน้อยเข้ามากอดปลอบขวัญแต่ก็ยังหวั่นหมัดสวนของน้องชายตัวเล็กเลยได้แต่ยืนประสานมือไว้ด้านหน้า บีบตัวห่อไหล่รายงานอย่างสงบเสงี่ยม
พี่ไม่อยากให้น้องต้องคิดมาก แล้วอีกอย่างเรื่องที่พวกพี่ไปทำมันเป็นความลับเราจะให้ใครรู้ไม่ได้เลยว่าพวกเราเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ถ้าน้องเคืองพี่ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เข้าใจ เสียงอ่อนนุ่มแถมคววามนัยที่สื่อให้รู้ว่าให้อย่างไรพี่จินก็ยอมน้องคาเมะทุกองศาของชีวิตเป็นผลให้มือบางคลายกำปั้นออก เด็กหนุ่มยกแขนกอดอก ปัดไปอีกเรื่อง
ช่างเถอะ แล้วมาทำไม
อยากเห็นหน้า
ถ้าเปรียบคำกล่าวนั้นเป็นการกระทำก็เหมือนว่าจินเพิ่งจะขับรถบรรทุกพุ่งเข้าชนคาเมะเต็มอก ลูกชายคนเล็กของกำนันโคอิจิสะดุ้งขึ้นมาทั้งร่าง ยืนตัวแข็งขณะที่สมองกำลังประมวลผลว่าจะเขินหรือจะอายดี ปรางแก้มนวลร้อนฉ่าลามไปทั้งใบหน้า ลำคอ คาเมะหันหน้าหนีแม้จะรู้ว่าจินไม่มีทางมองเห็นได้ในความสลัวนั้นก็ตาม
ได้เห็นแล้วก็กลับไปสิ
ใครบอกว่าเห็น เมื่อกี้พี่จะมองน้องก็ต่อยให้เสียก่อน พอตอนนี้จะมองคนดีของพี่ก็หันหน้าหนีเสียแล้ว พี่อุตส่าห์ตั้งใจทำงานรีบกลับมาหารางวัลของพี่จะได้แต่กำปั้นของน้องหรือจ๊ะ
คาเมะเม้มปากน้อยๆ เรื่องตัดพ้อล่ะไม่มีใครเกิน
จะเอาอะไร
แม้ไม่มีหางเสียงจ๊ะจ๋าให้ฟังเหมือนสาวอื่น แต่แค่คาเมะทอดเสียงอ่อนนุ่มให้ฟังจินก็ฝันดีได้ทั้งพรรษาแล้ว ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้อีกนิดเมื่อคนตัวเล็กช้อนตามองแบบกึ่งกลัวกึ่งกล้าจินก็ยิ้มบาง บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจากหัวใจ
สัญญาได้ไหมว่าถ้าพี่ขอแล้วน้องจะให้พี่
ถ้านายไม่ขอเรื่องที่เกินมนุษย์เค้าขอ เราก็ให้ได้
พี่จะขอเรื่องง่ายๆ
พูดมาก่อนสิ
พี่อยากให้น้องคาเมะเรียกพี่ว่า....พี่จิน....ได้ไหมจ๊ะ
จินพูดไปแล้วก็รอลุ้นด้วยหัวใจที่เต้นระทึก ตอนแรกไม่ได้กะจะขอข้อนี้หรอก ใจจริงจินอยากจะขอหัวใจของน้องคาเมะหรือขอเข้าไปอยู่ในใจน้องคาเมะเลยด้วยซ้ำแต่กลัวเจ้าของหัวใจเขาจะถีบออกมาเลยต้องอดใจ (เอาไว้ขอคราวหน้า) ตอนนี้ขอแค่คาเมะเรียกพี่จินให้ชื่นใจก่อนก็พอ
ขอแค่นี้ให้พี่ได้ไหมจ๊ะ
ขอคิดดูก่อน
ต้องคิดด้วยหรือ พี่นึกว่า........ นึกว่าขอแล้วจะได้เลยเสียอีก
ดึกแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วเราจะขึ้นบ้านแล้วนะ
เจ้าถิ่นตัวบางตัดบทเสียงใส ไม่ยอมให้คำตอบกันเสียดื้อๆ ดวงตาเรียวสวยเป็นประกายระยิบระยับแม้มองในที่มืดก็ยังเห็น สร้างความลำบากในการยับยั้งชั่งใจให้กับลูกชายคนเดียวของกำนันโทโมยะเป็นอย่างยิ่ง
ถ้าอย่างนั้นก็....ไปนอนเถอะจ้ะ
ยอมง่ายดายเสียจนคาเมะสงสัยเสียเอง เด็กหนุ่มเงยหน้ามองคนที่สูงกว่าจินก็เอาแต่ก้มหน้าเขี่ยปลายเท้ากับพื้น ไม่ยอมใช้สายตาออดอ้อนคาเมะดังทุกที เพราะคาเมะไม่รู้ว่าจินกำลังห้ามใจตัวเอง คาเมะจึงสรุปว่าแบบนี้มันน่าสงสัย
เป็นอะไรหรือเปล่า โกรธเหรอ
ไม่ได้โกรธ ขึ้นไปนอนเถอะจ้ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะ
ถ้ารู้อย่างนั้นก็อย่ามาตั้งแต่แรกสิ คนจะนอนอยู่แล้วก็ยังมาเรียก โกหกคำโต ความจริงแล้วนอนไม่หลับเลยต่างหาก แถมยังดีใจจนแทบเต้นเมื่อเห็นจินมาหา แต่เรื่องอะไรจะบอกตามนั้นล่ะ ธุระไม่ใช่
ก็อยากเห็นหน้า อุบอิบกับตัวเองคนเดียว คาเมะได้ยินนะไม่ใช่ไม่ได้ยิน และพอได้ยินคำซื่อๆที่เจ้าตัวบอกออกมาใจมันก็เลยยิ่งอ่อนยวบ การมองว่าผู้ชายตัวโต ริมฝีปากมีไรหนวด แถมกล้ามอกก็ล่ำเป็นแผงว่าน่ารักน่าเอ็นดูจนอยากจะกอดฟัดแรงๆแบบนี้ มันผิดปกติหรือเปล่าหนอ
ใครจะตอบอย่างไรคาเมะไม่สนใจ ในเมื่อเขาคิดอย่างนั้นเขาก็จะตอบตัวเองว่ามันไม่ผิดปกติสักนิดเดียว พี่จินน่ารักขนาดนี้ มันจะผิดได้อย่างไร
เราจะนอนแล้ว
คาเมะบอกเสียงอ่อน เงียบไปชั่วนาทีก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ ใกล้จนเกือบชิด ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของกันและกัน แล้วมือบางก็วางบนอกกว้าง ใบหน้าเรียวแนบกับแผ่นอกแข็งแกร่ง
ฝันดีนะ พี่จิน
.
.
.
กว่าจินจะได้สติอีกทีคาเมะก็วิ่งขึ้นบันไดไปไกลแล้ว ร่างสูงพิงร่างกับเสาไม้สักทองต้นใหญ่ มือทั้งสองข้างกุมทับกันไว้ตรงอกซ้าย เรี่ยวแรงเหมือนจะถูกน้ำคำอ่อนหวานของคนน่ารักสูบไปจนไม่มีเหลือ ลูกชายกำนันบ้านใต้ครางเสียงต่ำ
ร้อยวันพันปีไม่เคยเป็น หัวใจแทบหยุดเต้นเพราะคำพูดไม่กี่คำ
น้องคาเมะ
น่ารักแบบนี้ เอามีดมาแทงพี่จินเลยดีกว่า!
Fanismz ::: จบตอนที่แปด ขอบคุณสำหรับการติดตาม
เจอกันตอนหน้าค่ะ