เช้าวันนี้สดใส อากาศเย็นสบายเพราะสายลมที่พัดเอื่อยมาไม่ขาดสาย กลิ่นหอมของดิน ดอกไม้หอมและใบหญ้าอบอวลอยู่ในอากาศชวนให้คนในบ้านผู้ใหญ่โคอิจิต้องสูดลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า คาเมะอารมณ์ดีแม้ว่าในเวลาไม่นาทีข้างหน้านี้เขาอาจจะต้องเจอกับความกดดันมากมายมหาศาล แต่ไม่รู้ว่าทำไมแค่คิดถึงสีหน้าตกตะลึงของใครบางคนเมื่อคืน คาเมะก็ยิ้มได้ทันที

ฮิโรกิแอบชำเลืองมองด้วยความสงสัยหลายครั้งแต่คาเมะก็แค่ยิ้มตอบ นั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อยจนได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน เดาได้ไม่ยากว่าเป็นใครเพราะในหมู่บ้านคาเมะไม่มีใครมีรถยนต์ใช้ รถจิ๊บสามคันจอดเรียงกัน ชายหญิงหลายคนที่ลงมาจากรถทำให้ฮิโรกิเบิกตากว้าง

ขนกันมาหมดทั้งจังหวัดเลยหรือเปล่าเนี่ย ไหนบอกว่าแค่มาฟังคำตอบไง เล่นมากันทั้งจวนผู้ว่าฯแบบนี้ทำยังกับจะมาหมั้นเลยอย่างนั้นแหละ

คาเมะไม่รู้จักหรอกว่าใครเป็นใครบ้างแต่ทุกคนที่เขาเห็นนั้นเหมือนแต่งตัวมาแข่งกัน นอกจากท่านผู้ว่าฯกับหลานชายแล้ว ทุกคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีฉูดฉาดตามสมัยนิยม ประดับทองหยองกันพราวไปทั้งตัวผิดกับชาวบ้านโดยรอบ คาเมะมองเผินๆนึกว่ามีใครยกศาลพระภูมิมาในขบวนด้วย

พ่อแม่ของคาเมะแต่งตัวสมฐานะ เสื้อผ้าทอมือสีอ่อนดูเรียบง่ายแต่ก็ดูดีกว่าคณะลิเกที่ลงมาจากรถเยอะ ลุงกำนันบอกให้เด็กสองคนรอไปอยู่ชานด้านหลังแล้วก็เดินนำพ่อกับแม่คาเมะลงไปต้อนรับแขกกลุ่มนั้น เสียงคนคุยกันดังใกล้เข้ามา ไม่นานคาเมะกับฮิโรกิก็ถูกตามออกไป ร่างเล็กถอนใจเหมือนเกียจคร้าน ปั้นหน้าเฉยก่อนจะเดินเข้าไปนั่งติดกับผู้เป็นแม่ จบการไหว้ผู้ใหญ่แต่ละคนจนครบแล้ว นากามารุ ยูอิจิก็ทักขึ้นทันที

ไม่เจอกันหลายวัน น้องคาเมะคงสบายดี

ครับ สบายดี และคงสบายกว่านี้ถ้านายไม่เอาเรื่องปวดหัวมาโยนใส่ฉัน

นี่น่ะหรือลูกชายคนเล็กของพ่อผู้ใหญ่ ฉันเคยเห็นตอนเรียนประถมในเมือง ตัวยังเท่ากำปั้นอยู่เลยตอนนั้น ดูตอนนี้สิ หน้าตาหมดจดงดงาม ผิวสวยๆนี่คงได้มาจากแม่สินะ คุณยูอิจินี่ตาแหลมจริง

ทั้งคณะหัวเราะชอบใจ คาเมะยิ้มหวานทั้งที่ในใจเดือดปุด

ช้างเผือกอยู่ในป่า เหมือนที่โบราณท่านว่าไม่ผิดเพี้ยนใช่ไหมขอรับท่าน

ท่านผู้ว่าฯ ยิ้มรับ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

ผมมาขอคำตอบเรื่องที่เราคุยกันไว้ ชวนคนรู้จักมาด้วยจะได้ช่วยกันเป็นพยานเผื่อพ่อผู้ใหญ่รับปากแล้วจะได้กลับคำทีหลังไม่ได้ ผู้ใหญ่โคอิจิยิ้มตอบ คาเมะเห็นเหงื่อซึมตามไรผมของผู้เป็นพ่อทั้งที่อากาศกำลังสบาย เด็กหนุ่มนึกสงสัยอยู่คนเดียว พ่อกำลังกังวลเรื่องอะไร ?

ดีขอรับ พยานรู้เห็นเยอะแบบนี้ จะได้ช่วยกันยืนยัน

แล้วพ่อผู้ใหญ่จะว่าอย่างไร ผมจะขอลูกชายคนเล็กของพ่อผู้ใหญ่ไปเลี้ยงเป็นลูกเป็นหลานอีกคน รับรองว่าจะดูแลอย่างดีเหมือนลูกแท้ๆ ผู้ใหญ่รังเกียจจะรับทางตระกูลฉันเกี่ยวดองด้วยไหม

ผมซาบซึ้งใจที่พระคุณท่านกรุณาลูกชายเรา แต่อย่างที่เคยเรียนแล้ว ผมถือคติปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ ปลูกอู่ตามใจผู้นอน เรื่องคู่ครองคงต้องให้เจ้าตัวเขาตัดสินใจเอง

ผมเองก็ตามใจหลาน ยูอิจิเขารักใคร เราพร้อมที่จะก็รักด้วย

ขอรับ พ่อผู้ใหญ่รับคำเบาๆ

แล้วเจ้าตัวเล่า จะว่าอย่างไร คราวนี้คาเมะเลยกลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งห้อง ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองท่านผู้ว่าฯ มองพ่อกับแม่แล้วก็เลยไปหาชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งตรงข้ามกับตน นากามาร ยูอิจิเผยยิ้มเจ้าชู้ ดวงตาอ่อนเชื่อมมองคาเมะเหมือนเห็นขนมหวานวางอยู่ตรงหน้า ทั้งสีหน้าและแววตาบอกชัดว่าพึงพอใจในรูปโฉมของอีกฝ่ายจนคาเมะขนลุกซู่

คนตัวเล็กกระแอมเบาๆ ขยับนั่งตัวตรงพร้อมที่จะปฏิเสธได้อย่างเต็มปากเต็มคำ

หากเพียงแค่เผยอริมฝีปาก ร่างผอมบางของป้าแม่ครัวก็ค่อยคลานเข้ามารายงานแม่สองสามคำแล้วก็ถอยออกไปรออยู่ไม่ห่าง แม่ของคาเมะนิ่วหน้าหันมาทางยูอิจิแล้วก็บอกว่า

ป้าจันทร์บอกว่า มีคนมาขอพบคุณยูอิจิน่ะค่ะ

เอ๊ะ ใคร ยูอิจิหันไปมองผู้เป็นลุงเหมือนจะขออนุญาตพอชายสูงวัยส่ายหน้าให้เขาก็บอกป้าจันทร์เสียงนุ่ม รบกวนป้าไปบอกเขาทีนะครับว่าผมติดธุระสำคัญอยู่ ถ้ายังไงให้เขาติดต่อผมมาวันหลังนะครับ

ป้าจันทร์รับคำแล้วก็ถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

ผู้ว่าฯ นากามารุทำท่าจะเริ่มเรื่องต่อแต่เสียงฝีเท้าหนักๆที่ย่ำมาบนเรือนไม้ของผู้ใหญ่บ้านเหนือทำให้ทุกสายตาต้องหันกลับไปมอง หญิงสาวร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังก้าวยาวๆผ่านชานกว้างตรงมาทางตัวเรือนอย่างมั่นใจ คาเมะรู้สึกคุ้นหน้าเจ้าหล่อนไม่น้อยและมาได้คำตอบเมื่อฮิโรกิรำพึงออกมาเบาๆ

ลูกสาวคุณนายมะนาวนี่นา มาทำไมน่ะ

คาเมะตอบไม่ได้ คุณนายมะนาวที่พูดถึงเป็นเศรษฐีนีเจ้าของตลาดใหญ่ในตัวเมือง เจ้าแม่เงินกู้รายใหญ่และเจ้าของร้านขายเครื่องมือทางการเกษตรอีกไม่ต่ำกว่าสามสาขาทั่วจังหวัด คาเมะไม่เข้าใจว่าเจ้าหล่อนมีธุระอะไรกับคนในบ้านเขาจนหญิงสาวรายนั้นตรงเข้ามาหยุดข้างว่าที่คู่หมั้นของคาเมะ เด็กหนุ่มก็ชักจะเห็นความผิดปกติของชายหนุ่ม นากามารุ ยูอิจิขยับตัวยุกยิก ทั้งที่อากาศเย็นแต่เขาก็เป็นอีกคนที่เหงื่อแตกจนไหลมาตามขมับและข้างแก้ม

มีอะไรหรือแม่หนู ท่าทางรีบร้อน จะไปไหนหรือจ๊ะ

แม่ของคาเมะถามเสียงนุ่ม ลูกสาวของคุณนายมะนาวกวาดตามองทุกคนก่อนจะทรุดลงนั่ง ยกมือไหว้เพียงแค่ท่านผู้ว่าฯ แล้วก็ตอบเสียงห้วนจัด

มะปรางมีธุระกับคุณยูอิจิค่ะ หวังว่าคุณคงไม่ขัดข้องนะคะ

เอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังได้ไหมมะปราง ตอนนี้ผมกำลังคุยธุระอยู่

คุยธุระอะไรคะ ธุระเรื่องขอลูกบ้านนี้ไปเป็นเมียแต่งของคุณน่ะหรือ บอกมะปรางว่ามันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ คุณไม่สนใจๆ แล้วทำไมมานั่งปั้นหน้ายิ้มอยู่ที่นี่ คุณเห็นมะปรางโง่หรือยังไง

มะปราง เราคุยกันแล้วนะ ไหนตอนแรกคุณบอกเข้าใจแล้วยังไงล่ะ

เพราะตอนนั้นมะปรางมันโง่ถึงหลงเชื่อทุกคำพูดของคุณ ความจริงแล้วคุณตั้งใจจะทิ้งมะปรางอย่างนั้นใช่ไหม มะปรางไม่ยอมหรอก มะปรางเป็นเมียคุณนะ

เสียงของนางสาวมะปรางเล่นเอารอบวงเงียบกริบขึ้นมาทันที ฮิโรกิครางเสียงแผ่วจับแขนคาเมะแน่น ลุงกำนัน พ่อกับแม่ของคาเมะมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าสงบจนน่าแปลกใจ ขณะที่ญาติผู้ใหญ่ทางฝ่ายชายหน้าซีดกันเป็นแถว

นี่มันเรื่องอะไรกัน ยูอิจิ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร

เธอเป็น.....เอ่อ...เพื่อนของผมครับคุณลุง สาวมะปรางร้องเสียงสูง จับแขนหลานชายท่านผู้ว่าเขย่าจนยูอิจิหัวแทบจะหลุดจากตัว

อ๋อ เดี๋ยวนี้มะปรางเป็นได้แค่นั้นแล้วหรือคะ ไหนคุณบอกมะปรางว่าปลายปีจะให้ผู้ใหญ่มาขอ ให้มะปรางรอ มะปรางก็รอ แล้วคุณมาทำแบบนี้ได้ยังไง คุณจะเอามะปรางไปไว้ตรงไหน

มะปราง ใจเย็นๆก่อนสิ

ไม่เย็นแล้ว กำลังจะโดนแย่งผัวไปต่อหน้าต่อตา ใครมันจะเย็นได้ลง!

...............................

เกิดเสียงครางฮือขึ้นตามหลังประโยคนั้นทันที ยูอิจิกุมขมับ สะบัดมือกาวของมะปรางจนหลุดแล้วก็ตอบเสียงห้วน กลับไปนะมะปราง ไม่อย่างนั้นจะหาว่าผมใจร้ายไม่ได้นะ

มะปรางไม่กลับ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้ ในท้องมะปรางมีลูกคุณอยู่นะ!

คาเมะครางลึกในคอ สนุกกับหนังสดตรงหน้าจนลืมกระพริบตา ยิ่งเมื่อสาวมะปรางประกาศออกมาอย่างนั้นยูอิจิยิ่งหน้าเสียไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆ ท่านผู้ว่าฯหน้าซีดสลับแดงเหมือนเปลี่ยนสีได้ ก่อนที่สาวเจ้าจะทันได้แผลงฤทธิ์ต่อประธานทางฝ่ายชายก็ผุดลุกขึ้น บอกด้วยเสียงที่สั่นจนปิดไม่มิด

ขอโทษนะกำนัน ผู้ใหญ่ ผมขอตัว

กำนัน ผู้ใหญ่ เมียผู้ใหญ่และลูกหลานลุกขึ้นส่งแทบไม่ทัน ยูอิจิเองก็หัวเสียชายหนุ่มสบถเสียงห้วน พอหลุดจากมือแมงมุมของสาวมะปรางได้ก็จ้ำอ้าวลงเรือนไปแบบไม่หันหลัง ทิ้งให้แขกที่เหลือต้องรีบตามไปแทบไม่ทัน คาเมะก็ได้ยินเสียงท่านผู้ว่าสั่งคนขับให้กลับจวนเสียงเข้ม อึดใจต่อมาเรือนผู้ใหญ่ก็กลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง

.

.

.

คาเมะมองหน้ากับฮิโรกิก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน

แล้วกัน นึกว่าได้เจอคนดีแต่ปรากฏว่าพ่อคนดีเขามีเจ้าของแล้วเสียนี่ เฮ้อ เสียดายจัง แหม กำลังมันส์.... ฮิโรกิหยอดเป็นทำนองเพลงลูกทุ่งปิดท้าย คาเมะหัวเราะเสียงใส ทิ้งตัวลงนอนบนเสื้อผืนใหญ่อย่างโล่งใจ

ขอบคุณพระ ในที่สุดลูกก็รอดพ้นจากผู้ชายคนนั้นโดยไม่ต้องทำลายน้ำใจใคร

ขอบคุณพระแล้ว ลูกอย่าลืมขอบคุณพวกนั้นด้วยนะ

พ่อผู้ใหญ่บอกยิ้มๆ ชี้ให้คาเมะดูชายหนุ่มรูปหล่อสามคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาพร้อมกัน ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งขยับเข้าหลบหลังฮิโรกิเหมือนต้องการหาที่กำบัง โธ่ ก็เมื่อคืนตอนฟ้าสลัวคาเมะทำเรื่องน่าอายไปไม่น้อย มาเห็นหน้ากันตอนสว่างทุกจตุรทิศแบบนี้คาเมะก็อายนะซี

เสียงเครื่องปึงปังไปแบบนั้น สงสัยจะได้ผลเกินร้อยใช่ไหมจ๊ะแม่อา

จุนโนะยิ้มตาหยี ชายหนุ่มเรียกแม่คาเมะว่าแม่อาตามฮิโรกิได้อย่างคล่องปาก ถ้าเป็นปกติคาเมะคงแซวแหลกแต่ตอนนี้เขาสนใจเสียงหัวเราะของแม่มากกว่า

สองร้อยก็ยังได้ลูก นี่ถ้าแม่ไม่รู้เรื่องมาก่อนคงตกใจน่าดู สงสารก็แต่พวกผู้ใหญ่ฝ่ายโน้น อุตส่าห์เตรียมตัวกันมาอย่างดี หน้าเหลือคนละครึ่งนิ้ว ครึ่งนิ้วกลับไป แสดงว่าแม่ผู้ใหญ่รู้เรื่องนี้ คาเมะสรุป

มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ถ้าเราไม่ทำแบบนี้ หลานพี่ก็คงลำบาก โอเค ลุงกำนันก็รู้

ขอบใจมากนะพ่อจิน ถ้าไม่ได้เรากับเพื่อนๆ อาคงแย่เหมือนกัน 

ไม่เป็นไรจ้ะอาผู้ใหญ่ เรื่องเล็กน้อย 

คาเมะหันมามองฮิโรกิ พอเพื่อนรักส่ายหน้าให้ เขาก็สรุปได้ว่า...ทุกคนรู้เรื่องหมด ยกเว้นคาเมะกับฮิโรกิ!

คาเมะ ขอบคุณพี่เขาเสียสิลูก

ขอบคุณเรื่องอะไร ลูกยังไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น คาเมะว่าเสียงเรียบทั้งที่ในใจนั้นเห็นภาพทั้งหมดแต่หน้าฉากไปถึงหลังฉากเลยด้วยซ้ำ

ก็เรื่องทั้งหมดวันนี้ไง ที่ลูกไม่ต้องแต่งงานกับคุณยูอิจิเขาก็เพราะพ่อจินตามไปสืบจนรู้ว่าเขามีเมียแล้ว แล้วที่เมียเขาตามมาได้ในวันนี้ก็เพราะพวกพี่เขาไปกล่อมให้มาแสดงตัวจนสำเร็จ มันถึงเป็นอย่างที่เราเห็นเมื่อกี้ไงล่ะลูก คาเมะยิ้มหวาน ถามเสียงอ่อน

สรุปก็คือทุกคนรู้เรื่องหมด ยกเว้นลูกใช่ไหมจ๊ะ

เราไม่รู้เรื่องนะ

ฮิโรกิบอกเร็วๆ คาเมะสูดลมหายใจลึก ความจริงสิ่งที่เกิดขึ้นมันให้ผลลัพท์ที่น่ายินดีมาก การสู่ขอล้มเหลวไม่เป็นท่าเพราจินทำให้ทุกคนรู้ว่าผู้ชายคนนั้นมีเมียแล้วและถึงไม่มี.....คาเมะก็คิดว่าลูกชายกำนันคงจะทำให้มีจนได้ มันเป็นเรื่องดีที่คาเมะไม่ต้องปฏิเสธใครให้เสียปาก ไม่ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ไม่ต้องเป็นฝ่ายทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับท่านผู้ว่าฯต้องมีปัญหา ทุกอย่างมีแต่เรื่องดีทั้งนั้น

แต่มันจะดีกว่านี้

มันจะดีกว่านี้ถ้าคาเมะกับฮิโรกิได้รับรู้เรื่องนี้ด้วย

ไม่ใช่ถูกปิดหูปิดตาให้คิดมากจนนอนไม่หลับคืนแล้วคืนเล่าแบบที่ผ่านมา!

เรื่องมันจบลงด้วยดีก็น่าดีใจนะลูก ดูเหมือนผู้เป็นพ่อจะเดาความคิดในหัวสวยๆนั่นได้ อาการปากแย้มยิ้ม ดวงตาเหม่อมองและเสียงที่ทอดหวานหยดย้อยแบบนี้ มีแค่คนใกล้ชิดเท่านั้นที่จะรู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวขึ้นช้าๆ ในความเงียบนั้น

ถูกอย่างที่พ่อพูดนะลูก พวกนั้นก็กลับไปแล้วและคงไม่กล้ากลับมาอีกแน่

คาเมะยิ้มรับ

ขอบคุณ....พี่จิน.....มากที่ทำให้เรื่องมันจบแบบนี้ ลุงกำนัน พ่อ แม่ ลูกเวียนหัวนิดหน่อยขอไปพักสักประเดี๋ยวนะจ๊ะ ฮิโรกิ......จะไปกับเราไหม

อื้อ ไปสิ เราก็เพลียเหมือนกัน

สองหนุ่มหน้าสวยรู้กันเพียงแค่สบตา คาเมะเดินออกมาจากกลุ่มพร้อมฮิโรกิไม่สนใจจะชายตามองแม้จะรู้ว่าจินกำลังมองเขาด้วยสายตาแบบไหน จินอยากลุกไปรั้งคนตัวเล็กไว้แต่ต่อหน้าพวกผู้ใหญ่ชายหนุ่มก็ทำได้แต่ส่งสายตาให้คาเมะเห็นใจและเมื่อคาเมะไม่ยอมมองหน้าจินเลยได้แต่เศร้าใจ

ข้านึกว่าจะจบลงด้วยดีแล้วนะ ยังมีภาคต่ออีกหรือนี่

ข้าก็คิดเหมือนเอ็ง สงสัย....คืนนี้ข้าจะต้องปีนบ้านอาผู้ใหญ่ก็ไม่รู้

ข้าภาวนาให้ฮิโรกิกลับไปนอนที่บ้านกลาง ข้าจะได้ไม่ต้องแย่งปีนต้นชมพู่ต้นเดียวกับเอ็ง

ข้าภาวนาให้เอ็งสองคนรอดพ้นจากลูกซองพ่อตาก็แล้วกันนะ ไอ้เพื่อนยาก ฮ่าๆๆๆ โคกิหัวเราะเสียงก้อง จินฟังแล้วแม้อยากจะถีบให้มันจุกแต่ก็ยังเกรงใจพวกผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ไม่ห่าง ลูกชายพ่อกำนันบ้านใต้เลยได้แต่ทอดถอนใจกับเพื่อนรักอย่างหนักใจ

ทำไมหน้าหวานๆกับปืนลูกซอง มันต้องมาคู่กันด้วยก็ไม่รู้ !

เป็นอันว่าแผนการปีนบ้านผู้ใหญ่ต้องพับเก็บไปอย่างหมดทางเลี่ยง ด้วยยังเกรงบารมีลูกซองของพ่อผู้ใหญ่บ้านเหนือและยังเกรงว่าเจ้าของห้องหน้าสวยดุจะยังไม่ลดความโกรธเคืองลง ทะเล่อทะล่าปีนเข้าไปอาจถูกถีบตกเรือนมาจุกตายได้ จินกับจุนโนะเลยตกลงกันว่าจะรอให้พายุสงบลงก่อนแล้วค่อยเอาพานพุ่มธูปเทียนไปขอขมากันทีหลัง โคกิฟังแล้วก็อดที่ตะขัดไม่ได้

พวกเอ็งจะจีบน้องเค้ามาเป็นแฟนหรือเป็นแม่วะ

ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง ข้าจะเอาเป็นเมีย

อ๋อ ตกลงพวกเอ็งเตรียมกลัวเมียตั้งแต่ยังไม่แต่งเลยใช่ไหม ดอกไม้ให้สาวนะเว้ยไม่ใช่ไหว้ครูแค่ดอกไม้ป่าสองสามช่อก็พอ เล่นถึงพานพุ่มเดี๋ยวน้องคาเมะก็เอาปาหัวเอ็งกลับมาหรอกไอ้จิน จินทำหน้าคิดหนัก ขยายความด้วยเหตุผลที่ฟังแล้วน่าให้รางวัลความคิดสร้างสรรค์แห่งปีมาก

ก็ข้าไม่อยากให้มันเหมือนคนอื่นนี่หว่า

เออ งั้นก็ตามใจ อยากทำอะไรพวกเอ็งก็ทำไปแล้วไม่ต้องมาปรึกษาข้าทีหลังนะเว้ย โคกิประกาศก้องในฐานะคนที่มีคู่หมายเป็นหลักฐานชัดเจนมากกว่าเพื่อนในกลุ่ม จินกับจุนโนะฟังแล้วก็ต้องคิดอีกครั้ง ขนาดจิ้งจกทักยังต้องฟังแล้วนี่พี่ทิดที่ผ่านการบวขเรียนมาตั้งสามพรรษาทัก จะไม่ฟังได้หรือ

ตกลงวันนั้นจินกับจุนโนะเลยหายเข้าป่าไปด้วยกันสองคน

เช้าวันต่อมาชมพู่ก็วิ่งแก้มแดงขึ้นเรือนผู้ใหญ่มาตั้งแต่ไก่โห่ ในมือเด็กหญิงมีดอกไม้กลีบสีขาวสะอาดก้านยาวแข็งแรงส่งกลิ่นหอมฟุ้งเมื่อเจ้าตัวยื่นให้คาเมะพร้อมยิ้มกว้าง

อะไร ให้พี่หรือจ๊ะ

จ้ะ ของพี่คาเมะ คาเมะรับดอกไม้ช่อนั้นขึ้นมาดู แตะจมูกกับกลีบสวยที่พราวด้วยหยดน้ำค้างอย่างอดใจไม่อยู่

สวยจัง หอมด้วย ไปเอามาจากไหนน่ะเรา

มีคนเขาฝากมาให้พี่คาเมะจ้ะ ของพี่ฮิโรกิก็มีนะ...นั่นไง....มังคุดกำลังเอามาให้ เด็กหญิงบอกเสียงใส ชี้ให้ดูเพื่อนอีกคนที่กำลังวิ่งตุ่บตับตามมา ฮิโรกิรับดอกไม้จากเด็กหญิงมาดูใกล้ๆแล้วก็นิ่วหน้า ของเขาเป็นสีเหลืองสด คนให้คงตั้งใจไม่ให้ซ้ำกัน

ใครฝากมาหรือชมพู่

คาเมะถามเสียงอ่อน ชมพู่ยิ้มจนเห็นเหงือกสีชมพู

พี่เขาบอกว่าถ้าอยากรู้ก็ให้พี่คาเมะเดินลงไปดูเองจ้ะ เขาจะรออยู่นอกรั้วโน่นแน่ะ

ทำไมเขาไม่เอามาให้เองล่ะ คราวนี้ฮิโรกิถามมังคุด เด็กหญิงหัวเราะคิกคัก หมุนตัวไปมาจนน่ากลัวว่าผ้านุ่งผืนน้อยจะหลุดได้ทุกเมื่อ

เขากลัวพี่ๆโกรธ คาเมะกลั้นยิ้มจนแก้มบุ๋ม เรื่องอะไรมาใช้เด็กทำเรื่องแก่แดดให้ล่ะเนี่ย คนตัวเล็กมองไปนอกบ้านแล้วก็ถามฮิโรกิว่า เอาไงดี

ตามใจสิ ถ้าไม่อยากได้ก็ฝากไปคืนหรือจะทิ้งซะก็ได้นะ

ฮิโระจะทิ้งเหรอ

เรื่องอะไร ดอกไม้ป่าหายากจะตาย

คาเมะมองเพื่อนกึ่งขำกึ่งฉิว ความจริงก็น่าเห็นใจฮิโรกิกับจุนโนะแทบไม่เคยเคืองใจกันแต่พอเขาโกรธพี่จินฮิโรกิก็เลยโดนแบ่งพวกมาอยู่กับเขาแบบปฏิเสธไม่ได้ ตอนนี้คงอยากคุยกับแฟนแย่แล้วล่ะสิ

คาเมะยื่นดอกไม้ให้ชมพู่ บอกเด็กหญิงว่า

เอาไปคืนคนให้นะชมพู่ บอกว่าพี่ไม่รับ

คาเมะ~

.แล้วก็บอกเขาด้วยว่า ถ้าอยากให้พี่รับไว้ก็เอามาให้เอง ชมพู่จำได้ไหมจ๊ะ

ชมพู่พยักหน้าเร็วๆ รับดอกไม้จากคาเมะแล้วก็วิ่งผ้าถุงปลิวลงเรือนไป

คาเมะยิ้มให้ฮิโรกิแล้วก็เดินลงเรือนไปช้าๆ เด็กหนุ่มสวนทางกับจุนโนะที่เดินแกมวิ่งเข้ามาในบ้าน คาเมะแค่ยิ้มให้ไม่จำเป็นต้องบอกจุนโนะก็คงเห็นแล้วว่าฮิโรกิยืนรออยู่บนบ้าน ลูกชายคนเล็กของผู้ใหญ่วิ่งไปแอบข้างรั้วเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใครอีกคนเดินตามจุนโนะเข้ามา พอร่างสูงโผล่มาเจอคาเมะยืนกอดอกอยู่เลยสะดุ้งตัวโยน

น้องคาเมะ

ทำไม นึกว่าเป็นใคร

พี่นึกว่าอาผู้ใหญ่ซะอีก

หน้าเราเหมือนพ่อขนาดนั้นเชียว

ไม่เหมือน น้องคาเมะน่ารักกว่าเยอะ ไม่ได้โกหกนะ จินบอกออกมาจากใจ หนุ่มหล่อบ้านใต้ยื่นดอกไม้ในมือให้พร้อมยิ้มเขิน พี่เก็บมาฝาก รับเอาไว้นะจ๊ะ

คาเมะแกล้งทำหน้าคิด มองดอกไม้ช่อสวยเหมือนเป็นของแปลก

เราไม่ใช่ผู้หญิง เอาดอกไม้มาให้ทำไม

ไม่เกี่ยวว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย พี่ให้เพราะอยากให้ จุนโนะมันยังให้ฮิโรกิเลย คาเมะหัวเราะเบาๆ เดินผ่านจินออกไปโดยไม่ยอมรับของกำนัลจากชายหนุ่ม

เด็กหนุ่มปล่อยให้จินถือดอกไม้เดินตามออกไปจนถึงทุ่งกว้าง ช่วงนี้สีของท้องทุ่งเป็นสีเขียวครึ้มต้นข้าวทุกต้นพร้อมใจกันตั้งรวงให้เจ้าของชื่นใจ ไม่นานคงเหลืออร่ามเต็มทุ่ง คาเมะคงไม่ทันได้เห็นตอนนั้นเพราะกว่าเขาจะกลับมาอีกครั้งคงผ่านฤดูเก็บเกี่ยวไปเรียบร้อยแล้ว

คาเมะสูดกลิ่นดินเข้าปอด ทรุดลงนั่งบนคันนาโดยมีร่างสูงตามติดไม่ห่าง

หายโกรธพี่หรือยังจ๊ะ

หายแล้ว

บทจะหายก็หายเอาง่ายๆจนจินชักตามไม่ทัน ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ มองไปรอบตัวแล้วก็แอบยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว ช่วงนี้ต้นข้าวโตขึ้นมาก พอเขาสองคนนั่งลงแบบนี้ก็เหมือนผลุบหายไปในดงข้าว มองผ่านๆคงไม่มีใครสังเกตเห็น

แบบนี้...ก็เข้าทางจินน่ะซี

ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ถอยไป 

ชะอุ่ย !

เสียงไม้หวดผ่านอากาศดังขวับๆ จินชะงักชะงักมือที่กำลังโอบไหล่เล็กรีบเก็บแขนเก็บขาเป็นคนว่าง่ายขึ้นมาทันที น้องคาเมะไปเอาไม้เรียวมาจากไหนวะ ทำไมเขาไม่ทันเห็น......เพราะถ้าเห็นก่อนรับรองจินได้หักมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วก็ขุดโคลนฝังมันไปแล้ว

ผู้ชายเจ้าชู้นี่ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ คาเมะว่าเสียงดุ

พี่ไม่ได้เจ้าชู้

คาเมะมองมาเหมือนจะค้อน แต่พอถูกจินมองกลับคนตัวเล็กก็เบือนหน้าหนี แก้มขาวเริ่มซับสีเลือดจนคนมองใจหวิว ชายหนุ่มวางแผนไว้ในใจว่าเขาคงต้องหาเวลาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลดูสักครั้ง หัวใจมันกระตุกบ่อยจินกลัวจะเป็นโรคหัวใจเพราะน้องคาเมะ

อีกสองวันเราจะกลับโตเกียวแล้ว

อะไรนะ! คำกล่าวของคนตัวเล็กเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจจิน หัวใจเขากระตุกรุนแรง ไอ้หนุ่มบ้านนาร้องเสียงลั่นทุ่ง คาเมะเลยดุเสียงห้วน

จะเสียงดังทำไมเล่า

ก็น้องคาเมะบอกว่าจะไปไหนนะ

ไปโตเกียว นายลืมไปหรือเปล่าว่าเรายังเรียนไม่จบ เหลืออีกตั้งเทอมหนึ่ง

แล้วน้องจะกลับมาบ้านเราอีกเมื่อไหร่

ต้นปีหน้า จินบวกลบคูณหารเลขในใจอย่างรวดเร็ว

เกือบครึ่งปี

เสียงทุ้มเอ่ยแทบไม่พ้นลำคอ คาเมะมองใบหน้าหล่อที่เคยเฝ้าฝันถึงมาตลอดหลายปีเห็นจินนั่งมองยอดข้าวนิ่งก็ขยับเข้ามาใกล้ กรอกตามองจนแน่ใจว่าไม่มีใครแถวนั้นแล้วจึงเอนหัวพิงต้นแขนของคนตัวสูง กริยาเป็นธรรมชาติแต่ในใจนั้นเต้นรัวยิ่งกว่าจังหวะกลองเพลวันพระเสียอีก

รอได้ไหม

จินไม่อยากจะบอกเลยว่าถ้าให้รอก็รอได้ เขาไม่อยากรอ ไม่อยากให้คาเมะไปไหนถ้าเห็นแก่ตัวมากกว่านี้เขาคงขอร้องให้คาเมะเลิกเรียนหนังสือคนตัวเล็กจะได้ไม่ต้องไปไกลหูไกลตาจินอีก เรียนจบหรือไม่จบนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญต่อให้คาเมะมีสักสิบร่างจินก็เลี้ยงได้สบาย

ไม่ไปไม่ได้หรือจ๊ะ

ไม่ได้

พี่ไม่อยากให้ไป

แบบนั้นยิ่งไม่ได้ เรียนมาตั้งสามปีกว่าอีกแค่ไม่กี่เดือนจะจบแล้ว จะล้มเลิกกลางคันได้ยังไงพ่อแม่เขาอยากให้เราเรียนจบปริญญาเหมือนพวกพี่ชาย พี่จินเองก็เถอะอยากให้ชาวบ้านเค้าดูถูกว่าแฟนตัวเองเรียนหนังสือไม่จบหรือ

ใครมันจะกล้า..... จินพูดแล้วก็หยุดเสียกลางคัน ชายหนุ่มดันร่างเล็กออกห่าง มองคาเมะเหมือนไม่เข้าใจ เมื่อกี้น้องพูดว่ายังไงนะ

พี่จิน

ไม่ใช่ หลังจากนั้น

เราเป็นแฟนพี่จิน

โอย......ทำไมน้องทำแบบนี้ ทำไมคาเมะไม่แกล้งต่อปากต่อคำเลี่ยงไปเลี่ยงมา ทอดเวลาให้พี่จินได้มีเวลาทำใจอย่างใครเขาบ้าง ไม่ใช่พอพี่จินถามน้องก็ตอบกลับ ไม่มีการบิดเบือน ทำแบบนี้หัวใจพี่จินจะหยุดเต้นเอาได้นะจ๊ะคนดี

หรือความจริงแล้วมันไม่ใช่ เราเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า

จินส่ายหน้าพรืด รั้งเอาคนตัวเล็กมากอดทั้งที่มือยังไม่หายสั่น

พี่รักน้อง

คาเมะยิ้มจนแก้มบาน ซุกหน้ากับอกกว้างเพราะเขินเกินจะตอบอะไรได้

หัวใจเต้นแรง จินครางลึกในอก กอดร่างนิ่มแน่นยิ่งกว่าเดิม

อืม ถ้าพี่เป็นลมไปก็อย่าหนีกลับก่อนนะ

เสียงหัวเราะของคนที่รักยิ่งฟังจินก็ยิ่งชื่นใจ ฟังไปๆจินก็อยากจะค้นหาที่มาของมันให้หายสงสัย กลีบปากอ่อนบางจะทำให้จินชื่นใจเหมือนเสียงที่เปล่งออกมาหรือเปล่าหนอ

เสียงหัวเราะของคาเมะเงียบลงเหลือเพียงเสียงยอดข้าวที่ไหวลู่ไปตามแรงลม ริมฝีปากที่แตะกันแผ่วเบาสร้างรสหวานล้ำจนจินยิ่งถลำลึก ทั้งที่คิดว่าจะไม่ล่วงล้ำมากกว่าขอชื่นใจเพียงเล็กน้อยแต่จินก็ทำให้ร่างเล็กแทบขาดอากาศหายใจ ลมหายใจหอบสั่นเสียงครางแว่วหวานยิ่งเร่งเร้าจินจนเขาเกือบจะลืมความตั้งใจของตนเอง

ชายหนุ่มครางเสียงพร่า

แม้อยากได้มากเพียงใดแต่จำต้องห้ามใจ

จินรู้ดี เมื่อใดที่เขาได้ครอบครองคาเมะ คนตัวเล็กจะไม่มีทางได้ก้าวพ้นไปจากแผ่นดินของเขาอีกตลอดกาล

สัมผัสเร่งเร้าร้อนแรงเมื่อครู่จึงค่อยโอนอ่อนลง จินไล้ริมฝีปากจูบซับไปตามดวงหน้าเรียวและขมับสวย พึมพำปลอบโยนคนรักที่ตัวสั่นในอ้อมอกอย่างเข้าใจ

พี่ขอโทษ

คาเมะตอบรับคำกล่าวนั้นด้วยความเงียบที่อบอุ่น สองแขนเล็กโอบรอบคอแข็งแรง ซุกร่างเข้ามาอกคนรักมากขึ้น เพื่อให้จินได้มั่นใจว่าคาเมะไม่ได้โกรธเคืองในสิ่งที่จินทำลงไปเลยแม้สักเศษเสี้ยว

.

.

.

พี่จิน

จ๋า

งานรำวงคราวหน้า อย่าลืมเลี้ยงบัตรนะ

จินหัวเราะจนตัวสั่น ยังจำได้ดีว่าตอนแรกพบกันนั้นเขาถูกลูกชายคนเล็กของอาผู้ใหญ่แจกคำหวานหน้าเวทีรำวงได้เจ็บแสบแค่ไหน ลูกชายกำนันกดจมูกกับเรือนผมนุ่มอย่างรักใคร่ เสียงทุ้มเอ่ยคำมั่นที่ทำให้รอยยิ้มน่ารักบานเต็มสองแก้มเนียน

เหมาให้ทั้งคืนก็ยังไหว ^^

Fanismz ::: จบบริบูรณ์แล้วค่ะ ใครอยากอ่านตอนพิเศษต่อจากนี้ วันพรุ่งนี้ก็ไปรับหนังสือได้ที่ร้านคุณพี่กวิ้นเลยนะคะ Yus ชั้นสอง โรงภาพยนต์ลิโด้ สยามสแควร์ค่ะ

ไชโยให้กับตัวเองอีกหนึ่งเรื่อง โย่ !

ขอได้รับความขอบคุณจากแฟนนิสและผองเพื่อน (โค้ง)