สุดท้ายผมก็ต้องเริ่มด้วยวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตกก่อนเป็นวิชาแรก ความจริงตัวนี้เป็นวิชาเลือกเสรี สายมนุษยศาสตร์ของคณะศิลปกรรมศาสตร์ ผมเลือกลงเพราะสนใจเรื่องนี้โดยส่วนตัวแถมมันยังไปคล้องกับเนื้อหาของวิชา วรรณคดีกับทัศนศิลป์ของผมอีกด้วย แต่ก็นั่นแหละครับ เนื้อหาวิชานี้เยอะมาก ท่องจำกันไม่หวาดไม่ไหว มีรายงานหนึ่งตัวเบ้งๆที่ต้องส่งอาจารย์ก่อนสอบ แถมพ่วงด้วยข้อสอบแบบวิเคราะห์ของอาจารย์ตอนปลายภาพนี้อีก หึ แค่เห็นหนังสือที่กองอยู่ตรงหน้าผมก็แทบจะสลบแล้ว

หนังสือภาพทั้งนั้น อย่าเพิ่งท้อสิ

มันเยอะ

มีแต่รูปถ่าย นายจะได้จำได้ง่ายๆ ดูรูปไป ติวไป เพลินดีออก ลุกขึ้นมาอย่าเพิ่งนอน ยังเหลืออีกตั้งครึ่งนะ ไอ้ติวเตอร์จอมโหดมันไม่ยอมให้ผมงีบสักงีบ ขนาดนั่งทำตาปรือ สัปหงก หาวแล้วหาวอีกมันก็แค่พักให้ห้านาทีสิบนาทีแล้วก็เอาน้ำเย็นมากรอกปากผม เรียบร้อยแล้วก็เริ่มยัดความรู้ใส่หัวผมต่อ ทำแบบนี้ติดต่อกันมาจะเข้าชั่วโมงที่สามแล้ว

ไม่เอา ไม่ติวแล้ว มากกว่านี้ก็ล้น ฉันรับไม่ไหวแล้ว

ถ้าไม่ทันจะทำยังไง

ไม่ทันก็ไม่ทัน เหลืออีกตั้งหลายเทอมค่อยไปสปีดตั้งแต่เทอมหน้าก็ได้ จินส่ายหน้าไปมา แต่ก็ยอมรวบหนังสือมาตั้งไว้ พูดแบบนี้แหละ เผลอแป๊บเดียวจะอยู่ปีสุดท้าย ถึงตอนนั้นอะไรก็ไม่ทันแล้ว

ขอบใจ นายให้กำลังใจกันดีมากเลย

แค่เตือนไว้ คราวหน้าอย่าโหมอ่านเอาทีเดียวแบบนี้อีก มันอาจจะจำได้ก็จริงแต่มันจะจำได้แค่ระยะสั้นๆ นานไปนายก็จะลืมเพราะมันไม่ได้ซึมเข้าไปในความเข้าใจ มันจะเป็นแค่การท่องจำ ที่สำคัญ หักโหมดูหนังสือก่อนสอบแบบนี้นานเข้า ร่างกายก็จะรับไม่ไหวเอา

ฉันอ่านมาเรื่อยๆเหมือนกันนะ ไม่อย่างนั้นจะตามนายทันเหรอ

เรื่องนั้นมันก็เป็นประโยชน์ของนายเองไม่ใช่หรือ

ใช่ครับพี่ พี่พูดอะไรมาถูกหมดครับ ตอนนี้ผมไม่เถียงอะไรพี่ทั้งนั้นแหละครับ กลัวไม่มีคนสอนเดี๋ยวจะไม่ได้เกียรตินิยมเหรียญทองอย่างใครแถวนี้ ผมลุกขึ้นบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกร๊อบ แล้วก็เลยทิ้งตัวลงนอนบนเตียงข้างชั้นวางหนังสือสีเข้ม ครางออกมาอย่างสุขใจเมื่อสัมผัสความอ่อนนุ่มของเบาะหนา อากาศเย็นสบาย ที่นอนนุ่มหลัง อยากหลับจังเลย

หลับได้ไหม ผมปรือตาถามหนึ่งในเจ้าของห้อง จินแตะลิ้นกับริมฝีปากก่อนจะพยักหน้า

จะกินอะไรก่อนหรือเปล่า

ไม่เอา ง่วง

ง่วงก็ง่วง ขยับไปหน่อย ฮะ! เมื่อกี้มันว่าอะไรนะ สั่งให้ผมขยับไปหน่อยหรือ ผมเอียงหน้ามองคนพูด ไอ้หล่อมันกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างเตียง ก้มมองผมเฉย พอผมทำท่าไม่ได้ยิน ไม่เข้าใจ ไม่รับรู้ มันก็ตีก้นผมให้ทีหนึ่ง ไม่เจ็บแต่สะดุ้งเฮือกครับ

ขยับไป

ที่นอนมีตั้งเยอะแยะก็ไปนอนสิ จะมานอนทำไมตรงนี้เล่า

คาซึยะ ฉันตื่นมาเตรียมหนังสือ เตรียมบทเรียนให้นายตั้งแต่เช้ามืดนะ เมื่อคืนก็ทำงานจนดึก ใจคอจะให้ฉันไปนอนขดอยู่บนพื้นจริงๆใช่ไหม

ผมจิ๊ปาก ช่วงนี้จินมันเป็นอะไรไปวะดูมันฤทธิ์เยอะขึ้นยังไงก็ไม่รู้ ไม่ค่อยยอมลงให้ผมเหมือนเมื่อก่อน น้ำเสียงหรือก็ไม่ค่อยจะอ่อนๆนุ่มๆเหมือนไอ้คนดีคนเดิม แต่ช่างมันเถอะ เห็นว่าที่ทำทุกอย่างนั่นเป็นเพราะมันทำเพื่อผมหรอกนะถึงได้ยอมน่ะ ผมดีดตัวลุกจากเบาะ เมื่อมันจะนอนตรงนี้ให้ได้ผมก็ไม่ขัด ผมเสียสละไปนอนพื้นให้เองก็ได้ มันคงไม่เจ็บหลังเท่าไหร่หรอก อย่างน้อยก็พื้นพรมเนื้อดีละวะ

จะไปไหน นอนตรงนี้แหละ

แหกตาดูซะก่อนว่ามันเป็นเตียงเดี่ยว จะเบียดเข้าไปได้ยังไงตั้งสองคน

จะเตียงเดี่ยวเตียงคู่ เราก็ใช้พื้นที่เท่าเดิม นอนลงไปซะ ไม่ใช่แค่ปากที่สั่ง มือมันยังดันไหล่อันบอบบางของผมให้หงายตึงลงไปบนเบาะด้วย ตัวใหญ่เท่าตึกของมันนอนทับลงมาเล่นเอาผมถดตัวหนีแทบไม่ทัน อยากจะด่าสรรเสริญให้สักบทสองบทแต่มันติดที่ปากผมกำลังจ่อกับซอกคอมันอยู่ ขืนขยับนิดเดียวคงได้ทั้งแทะทั้งเล็มคอขาวๆของไอ้คุณชายมันแน่ ผมสั่งตัวเองให้หลับตา หลับตาและหลับตา แต่จนแล้วจนรอดก็ทำไม่ได้

เลิกหายใจแรงๆเสียที ฉันนอนไม่หลับนะ

ฉันหายใจแรงหรือ ผมถามมันกลับไป คิดว่าหัวใจเต้นแรงอย่างเดียวเสียอีก จินหัวเราะน้อยๆ มันแกล้งสับคางลงบนหน้าผากผมกึกๆ เจ็บนะเว้ย

แรง

รู้ได้ไง

นายเป่าคอฉันอยู่นะ เออ ผมก็โง่เนาะที่ไม่ทันคิด รีบจิกหัวตัวเองออกห่างทันทีที่ได้ยิน จินหัวเราะดังยิ่งกว่าเก่า ตบหัวผมกลับเข้าที่เดิมแล้วก็สั่งสั้นๆ

หลับซะ แล้วเราก็นอนเงียบกันไปพักใหญ่

นี่ เรียกไปแล้วก็ต้องรีบเปลี่ยนใหม่ อาคานิชิจิน

อะไร

นายว่าฉันจะอ่านหนังสือทันไหม

คาซึยะอยากให้ทันไหมล่ะ มันย้อนถาม ผมที่ตาใกล้จะปิดแล้วได้แต่ครางรับในคอ ใครจะตอบว่าไม่ล่ะ ใจผมอยากให้มันซึมเข้าหัวโดยไม่ต้องอ่านเลยด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่เครียดจนมึนไปหมดแบบนี้ จินลูบหลังผมไปเงียบๆ ผมเกือบจะหลับไปแล้วตอนที่ได้ยินมันตอบแว่วๆ

ถ้านายอยากให้ทัน ฉันก็จะทำให้ทัน ขอบใจ

แต่งานนี้ ฉันอาจจะใจร้ายกับนายไปบ้าง ทนหน่อยนะคาซึยะ

ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ ขอฉันหลับเอาแรงก่อนก็แล้วกัน ราตรีสวัสดิ์เว้ย

ผมรู้สึกตัวอีกทีเมื่อแสงสว่างจากหลอดไฟมันแยงเข้าตาจนทนนอนต่อไปไม่ได้ ปรือตาขึ้นมองก็เห็นฮิโรกิยืนยิ้มอยู่ปลายเตียง หน้าหวานๆพราวด้วยรอยยิ้มสวย ผมค่อยลุกขึ้นนั่งมองไปรอบห้องแล้วก็ขมวดคิ้วฉับ

จินไปไหน

ตื่นมาก็ถามถึงเลยนะ

รุ่นพี่เรียวจังไปไหน เอาสิ ไม่ให้ถามถึงจินผมถามถึงคนอื่นก็ได้ ฮิโรกิหัวเราะเสียงใส ชี้ไปด้านหลัง ก่อนจะเดินเข้ามายื่นแก้วน้ำให้ผม อยู่ข้างนอก คุยอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้ ท่าทางเครียดเชียว

อาจจะเป็นธุรกิจร้อยล้าน

อาจจะยิ่งกว่านั้น สำหรับรุ่นพี่อาคานิชิ ธุรกิจบางอย่างลงทุนไปแล้วยังได้ผลตอบแทนมาคุ้มค่า แต่บางอย่างให้พยายามลงทุนลงแรงมากแค่ไหน แต่ไม่เคยได้อะไรตอบกลับมา มันก็ชวนให้คิดมากได้ไม่ใช่หรือคาเมะ ผมหาวหวอด จินมันไปลงทุนอะไรแล้วเกิดเจ๊งขึ้นมาหนอ ฮิโระถึงได้เอามานั่งคุยหน้าตาจริงจังแบบนี้ ผมเองก็ไม่ได้สนิทด้วยจนถึงขั้นต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลยได้แต่พยักหน้าอือออตามฮิโระไปแบบง่วงๆ

จิบน้ำชาในแก้วไปอีกสองสามจิบ จินก็โผล่หัวเข้ามาดู

วันนี้ไปค้างบ้านโน้นนะ ผมที่ยังมึนไม่หาย ฟังมันชวนแล้วก็ส่ายหน้า

ไปบ่อย เดี๋ยวแม่หาว่าใจแตก

เดี๋ยวแวะขอคุณแม่ให้ก็ได้ นายจะได้ไปเอาของด้วย ดีไหม ผมยื่นแก้วให้มัน จินรับไปถือไว้ตั้งท่าว่าจะยังไม่ยอมไปไหนถ้ายังไม่ได้คำตอบที่พอใจ ยังไงมันก็ต้องลากผมไปให้ได้อยู่แล้วจะเสียเวลาขอทำไมวะ ผมยักไหล่ กระตุกแขนเสื้อฮิโรกิเบาๆ

ไปด้วยกันไหม

เพื่อนผมทำท่าเหมือนจะสะดุ้งที่ได้ยินอย่างนั้น ฮิโรกิหัวเราะจนตาหยี ปฏิเสธทั้งที่ยังหัวเราะอยู่อย่างนั้น ไม่เอา จะไปได้ยังไงล่ะ

ทำไมเล่า ไปกันหลายๆคน สนุกดี นั่น เหมือนชวนเพื่อนไปบ้านตัวเองเลยผม

สนุกน่ะมันสนุก แต่คราวนี้คาเมะตั้งใจจะให้รุ่นพี่ติวหนังสือให้ไม่ใช่หรือ ไปกันหลายคนแทนที่จะได้เรียนมันจะกลายเป็นเล่นไปซะหมดน่ะสิ อีกอย่าง....ฉันก็นัดเรียวจังไว้ก่อนแล้วด้วย เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน ให้สอบเสร็จแล้วค่อยคุยกันอีกที

ผมเลยต้องมานั่งพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็กแล้วก็เดินลงมาบอกแม่ว่าจะขอไปค้างบ้านผู้ชายทั้งอาทิตย์จนกว่าจะถึงวันสอบวันแรก นอกจากจะไม่คัดค้านแล้วท่านแม่ของผมยังฝากฝังผมไว้กับไอ้หล่อมันจนผมทนสายตายิ้มๆของยูยะไม่ได้ ต้องลากอาคานิชิจินออกมาจากบ้านก่อนจะเกิดศึกสายเลือดครั้งใหญ่ในบ้านคาเมนาชิ

คุณแม่ของนาย ท่านน่ารักดีนะ

อือ แล้วจะบอกแม่ให้ จินละสายตาจากไฟท้ายรถคันหน้า หันมามองผมยิ้มๆ

คาซึยะก็เหมือนแม่นั่นแหละ

พูดอย่างนี้หมายความว่าไงวะ ! ผมชักงงกับความคิดของคนขับรถ พิมพ์หน้าที่เคาะกันออกมาแบบนี้มองปราดเดียวมันก็ต้องรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าผมเหมือนแม่ เพียงแค่ถ้าแม่ให้ความรู้สึกสวยน่ารัก ผมก็จะค่อนไปทางหล่อแบบน่ามองมากกว่าเท่านั้น จินมันก็น่าจะรู้ แล้วเอามาพูดทำไม....พอมองหน้าแล้วมันไม่ยอมขยายความผมก็เลิกสนใจ

ฉันไม่ได้หมายถึงหน้าตา ผมยิ้มหวาน อ้อ ที่แท้พ่อจินคนดีตั้งใจจะบอกว่า นอกจากหน้าตาจะดีแล้วนิสัยผมยังดีด้วย อย่างนั้นใช่ไหม ผมตบไหล่มันปุๆ

ขอบใจว่ะ นายก็น่ารัก

จินทำหน้าเหมือนจะเหนื่อยใจ และมันก็ยังไม่ยอมทิ้งมาดคุณครูระเบียบ เสียงห้าวติดจะดุสวนกลับทันทีที่ผมพูดจบ คำสร้อยที่มันไม่จำเป็นก็ตัดทิ้งไปซะบ้างนะ พูดวะ พูดโว้ย มันก็ทำให้ความน่ารักของคนลดลงได้เหมือนกัน

ใครๆ เค้าก็พูดกัน

แต่ไม่ใช่กับเราสองคน ฉันไม่อยากฟังคาซึยะพูดไม่เพราะ

แค่นี้ก็ไม่ได้

ไม่ได้ แล้วอย่ามาสบถให้ได้ยินอีกนะ ไม่อย่างนั้นจะหาว่าไม่เตือน

ไอ้บ้าจิน! ไอ้ตัวบ้าอำนาจ! ไอ้คนช่างบังคับ ไอ้เวร

ถ้าผมจะทำแล้วมึงจะทำอะไรได้ หา! จะทำไม

ผมสรรเสริญมันในใจอยู่เงียบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับปากให้มันเห็น มันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆด้วย ไอ้คนดีที่เคยยอมผมทุกอย่างน่ะมันไม่มีอีกแล้ว ที่กำลังขับรถอยู่นี่มันเป็นไอ้ปีศาจครูสอนมารยาทปลอมตัวมา ผมกระแทกลมหายใจ มองมันเหมือนจะกินทั้งเลือดทั้งเนื้อให้หมดตัว แล้วก็หันหน้าหนีแทบจะเป็นสะบัด

รถจอดนิ่งสนิทแล้วนั่นแหละ ผมถึงได้ทำลายความเงียบขึ้นเบาๆ

ฉันเคยชินของฉันมาแบบนี้ ถ้านายรับไม่ได้ ฉันก็ไม่รู้จะทำไง

คาซึยะ

กับเพื่อนก็พูด กับน้องก็พูด แล้วฉันก็ยังเคยได้ยินนายพูดกับเพื่อนนายเหมือนกัน.....

แต่ฉันก็ไม่เคยพูดแบบนั้นกับนาย ใช่ไหม อ่า....ใช่.....นายไม่เคย แล้วไงล่ะ ทำไมผมต้องพยักหน้าตอบมันด้วยล่ะ จินจับหัวผมให้หันไปหา ถ้าเป็นเวลาปกติคงมีลูกถีบแจกแต่ตอนนี้ผมกำลังซีเรียส จะยอมให้สักครั้งก็ได้ เพราะฉันไม่เคยคิดว่าคาซึยะ เป็นเพื่อน เป็นน้อง หรือเป็นคนรู้จัก คาซึยะไม่เหมือนคนพวกนั้น ไม่เหมือน นายเข้าใจไหม

ไม่เข้าใจ ไม่เหมือนพวกนั้นแล้วมึงจะให้กูเหมือนอะไร

ถ้าเรื่องนั้นมันเข้าใจยากก็ช่างเถอะ ฉันแค่ไม่อยากให้นายฟังคำหยาบคายพวกนั้น ไม่อยากให้นายเคยชินกับมันจนเห็นเป็นเรื่องธรรมดา มันไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะถ้าหากนายเผลอไปพูดหรือสบถให้พวกอาจารย์หรือผู้ใหญ่ท่านได้ยิน มันจะทำให้ตัวนายดูด้อยค่าลงไป....มาก แล้วใครจะรับประกันได้ว่านายจะไม่เผลอในเมื่อความเคยชินนั่นมันติดอยู่ตรงนี้ 

จินแตะนิ้วหัวแม่มือกับปากผมเบาๆ หยุดข้อโต้แย้งที่กำลังจะบอกว่าผมแยกแยะได้จนต้องนิ่งฟังต่อไป

มันยากเกินไปหรือที่จะไม่พูดคำหยาบ....ในบางครั้ง.

ยาก ได้ยินผมตอบแบบนั้น จินก็ถอนใจยาว มันปล่อยมือจากแก้มผมแล้วก็หันไปคลายล็อคประตู บอกเสียงอ่อน ฉันหิวแล้ว ลงไปกันเถอะ

ผมลากกระเป๋าตัวเองเดินตามมันไปต้อยๆ หึ โดนโกรธอีกแล้ว

เดินไปก็ใช้สมองน้อยๆขอตัวเองครุ่นคิดไปด้วย นานพอดูกว่าลิฟท์จะเลื่อนลงมารับเราสองคน ผมก้าวตามจินเข้าไปยืนในกล่องสี่เหลี่ยม คิดอยู่ว่าจะเริ่มพูดกับมันยังไงดี ไฟในลิฟท์ก็ดับพรึ่บ

โอ๊ย ฉิบหายแล้ว !

ไฟดับ ผมตะปบปากตัวเองไว้ได้ทันก่อนจะหลุดเสียงอุทานอันอ่อนหวานให้ถึงหูอีกฝ่าย จินกดปุ่มฉุกเฉินเพื่อแจ้งพนักงานข้างล่าง ดูเหมือนมันจะไม่มีท่าทีว่าจะตกใจจนตัวเย็นอย่างผมเลย ผมเหลือบมองรอบตัว ลิฟท์ตัวนี้ไม่ใช่ลิฟท์แก้วตัวที่เคยใช้ แต่มันเป็นลิฟท์ปกติที่มีกระจกเงาติดโดยรอบ เห็นอะไรแวบๆทางหางตาผมก็ขยับเข้าหาคนข้างตัวโดยไม่ต้องคิด

ไม่เป็นไร ข้างล่างมีช่างอยู่ เดี่ยวก็เรียบร้อย

เจ้าบ้านท่านว่าอย่างนั้นผมก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ อยู่กับความมืดได้อึดใจผมก็คิดได้ว่าถ้าไม่พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสเสียตอนนี้ แล้วจะไปทำอีกเมื่อไหร่ ลองเอื้อมมือไปแตะแขนก่อน เมื่อจินไม่ได้ปัดออกหรือขยับหนี ผมก็เขย่าแขนมันพอให้รู้สึก

อะไร เจ้าของแขนก้มลงถาม ผมร้องเรียกหาความมั่นใจในความมืดนั้น

ฉัน...ฉันจะพยายามไม่พูดหยาบก็ได้ แต่ไม่รับประกันนะว่าจะทำได้ตลอดเวลา นายก็รู้ว่าฉันเป็นแบบนี้มาตลอดสิบกว่าปี จะให้เปลี่ยนในชั่วข้ามคืนไม่ได้หรอกนะ ฉันอาจจะห้ามคำสบถสาบานอะไรพวกนั้นได้....บ้าง แต่ไอ้คำสร้อย คำมาลา วะโว้ยทั้งหลายนั่นน่ะ อนุโลมบ้างได้ไหม

ถ้าไม่ได้เต็มใจจะทำ นายจะฝืนใจทำไม

ก็นายอยากให้ทำไม่ใช่หรือไง ผมย้อนเสียงห้วน อะไรของมันวะ ง้อขนาดนี้แล้วยังทำเสียงเข้มใส่กูอีก จินดึงแขนออกจากมือผม บอกด้วยน้ำเสียงระดับเดิม

ลืมมันซะเถอะ มันยากนี่

ก็มันยาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทำไม่ได้ นายอย่าเพิ่งโกรธได้ไหมเล่า

ฉันไม่ได้โกรธ พอเถอะ ยิ่งพูดมากอากาศก็จะยิ่งเบาบางลงนะ ผมครางอื่อ พอมันไม่ให้จับแขนผมก็จับไหล่มันแทน จากสายตาที่พอจะชินกับความมืดแล้วผมพอมองออกว่าเราสองคนกำลังยืนประจัญหน้ากันอยู่ ผมเคาะนิ้วกับไหล่ทั้งสองข้างของมัน ลากเสียงยาวเหมือนเวลาพูดกับพ่อหรือแม่ไม่มีผิด

นายหายโกรธก่อน....นะ.....

ฉันไม่ได้โกรธ

จิน ฉันพูดจริงนะ ตั้งใจจะพยายามแล้ว นายจะไม่ช่วยกันเลยหรือ ใจร้ายว่ะ.... ชะ หลุดไปอีกหนึ่งดอกกับคำต้องห้าม จินแทบจะปลดแขนผมออกจากคอมันแต่พอทำไม่ได้ก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ผมไล้มือกับกลุ่มผมนุ่มตรงท้ายทอยเพลินมือ ไม่ลืมทำเสียงในคอเบาๆเป็นการกระตุ้นคนใจแข็งไปในตัว

หายโกรธ

ก็บอกว่าไม่ได้โกรธ

ผมตั้งท่าจะเถียงไอ้เสียงนิ่งๆที่บอกไม่ได้โกรธ แต่ในจังหวะนั้นไฟในลิฟท์ก็สว่างวาบขึ้นมาเสียก่อน ลิฟท์กระตุกจนเซกันทั้งสองฝ่าย ผมเผลอรัดต้นคอจินไว้แน่น ลืมสนใจแม้จะรู้สึกว่าเอวตัวเองโดนกอดเข้าหมับ ดีที่หน้าผากไม่โขกกระจกที่จินยืนพิงอยู่ พอมองกระจกที่สะท้อนภาพตรงหน้า ผมก็ต้องอ้าปากค้าง

เชื่อแล้ว

เชื่อแล้วว่ามันไม่ได้โกรธ

เพราะไม่มีคนกำลังโกรธที่ไหน เค้าจะยิ้มเจ้าเล่ห์ได้อย่างนี้อีกแล้ว !

สัญญาแล้วนะ

อาคานิชิจิน ไอ้.....ไอ้....ไอ้คนชั่ว แกหลอกฉัน !

ห้าทุ่มแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ 

ได้ยินอาจารย์ท่านประกาศิตมาแบบนั้น ผมเลยหงายหลังราบไปกับพื้น หลับตาพึมพำกับตัวเองเหมือนคนเสียสติไปชั่วขณะ ผมไม่ได้บ้าหรอก ไม่ได้โกรธที่จินมันแกล้งอำจนเลอะเลือน แต่ผมกำลังทำตัวเป็นคนดี พยายามท่องจำและระลึกถึงความรู้ที่ได้เรียนทั้งวัน แต่ยิ่งนึกถึงมันก็ยิ่งสับสน ผมเลยนึกภาพตัวเองนั่งยัดความรู้ลงไหดินเผาแล้วก็ปิดฝาฝังดินไว้ อีกสี่ห้าวันฉันจะขุดนายขึ้นมาทุบก่อนจะเข้าห้องสอบนะความรู้ที่รัก

พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้ามืดนะคาซึยะ

อือ ผมขานรับสั้นๆ แม้จะแค้นแสนแค้นกับเรื่องในลิฟท์ แต่จำต้องเชื่อฟังท่านไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นอนาคตอาจได้เรียนห้าปีเกินหลักสูตรก็เป็นได้ จบไปหนึ่งวิชาเหลืออีกสามวิชาสำหรับห้าวันที่เหลือ ผ่านตัวหินที่สุดไปแล้วผมก็ไม่หนักใจเท่าไหร่หรอก เพราะตัวที่เหลือผมเข้าเรียนประจำ (แต่มันดันไม่ค่อยเข้าใจ) คะแนนเก็บอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางบวกแต่ก็ยังอยากติวเพื่อความมั่นใจเท่านั้น ผมคงใช้เวลากับมันไม่มาก ตั้งใจว่าจะกลับมาทวนไอ้ตัวยากโครตนี่อีกรอบในวันก่อนสอบ วางแผนให้ตัวเองในหัวเป็นรูปเป็นร่างแล้วก็สบายใจขึ้นมาก อารมณ์ก็ดีจนสามารถยอมให้จินซ้อนหัวไปวางบนตักมันได้

เหนื่อยไหม

ผมครางรับ หลับตาให้มันซับผ้าเย็นไปตามใบหน้าและซอกคอแบบไม่เกี่ยงงอน คิดถึงโปรแกรมติวพรุ่งนี้แล้วก็อยากจะหลับไปเลยให้รู้แล้วรู้รอด เราจำเป็นต้องวิ่งตอนเช้าด้วยเหรอ

เปลี่ยนบรรยากาศไง วิ่งไป ท่องหนังสือไป เอาวิชาที่ติววันนี้แหละไปท่องเป็นการทบทวนไม่ให้ลืม

แต่ฉันเพิ่งขุดดินฝังมันไปเองนะ ผมเพ้อไปตามเรื่อง จินคงไม่เข้าใจ มันเลยพล่ามต่อ

ถ้านั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เดิมนานๆมันจะทำให้แก้วกาแฟของนายล้นนะ

แก้วกาแฟ ผมลืมตาขึ้นมองคนพูด จินยกมุมปากยิ้ม อืม....สงสัยมันจะรู้ว่าช่วงนี้ผมห่างเกินการชื่นชมความหล่อมันมานานเลยตอกย้ำให้เห็นกันลืม โอเค นายหล่อมากจิน ตกลงจะอธิบายเรื่องแก้วกาแฟของฉันได้หรือยัง

ใช่ สมองเราเหมือนแก้วใบหนึ่ง เวลาได้รับอะไรมากๆเข้าถึงจุดหนึ่งถ้ามันไม่สามารถรับได้แล้วมันก็จะล้นเหมือนกาแฟที่ถูกรินเติมจนเต็มแก้ว ส่วนที่ล้นน่ะก็จะเสียเปล่าแถมยังทำให้เลอะอีกด้วย ทางที่ดีเราควรจะทำให้มันว่างเสียก่อน การได้พักผ่อน เปลี่ยนบรรยากาศหรือการออกกำลังกายเป็นทางหนึ่งที่จะทำให้แก้วกาแฟของนายว่างได้ เข้าใจหรือยัง

เข้าใจ ถ้าอย่างนั้นการที่เรานอนหลับมันก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรือ

ไม่พอ เพราะเรากำลังเรียนหลักสูตรเร่งรัด นายเป็นคนเบื่อง่าย แถมยังต้องย้ำจริงจังถึงจะจำได้ ขืนนอนแล้วก็ตื่นมาอ่านซ้ำๆกันหลายๆวัน นายอาจเป็นบ้าไปก่อนจะทันได้เข้าห้องสอบ นั่น ดันรู้นิสัยผมอีก

ฉัน....ไม่รู้สิจิน ฉันตั้งใจและพยายามแล้วแต่มันก็ยังได้เท่านี้ ขณะที่บางคนเค้าแทบไม่ต้องอ่านหนังสือเลยทำไมเค้าทำได้ มันเหนื่อยแล้วก็ล้ามากเลยนะจิน มากจน....มากจนฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้หรือเปล่า 

ยิ่งพูดเหมือนตัวเองยิ่งอ่อนแอ ผมหลับตาลงอีกครั้ง ไม่เข้าใจตัวเอง.....แต่ก็สรุปเอาเองว่าเป็นเพราะความเครียดที่มันสะสมมานับเดือนบวกกับสภาพร่างกายที่มันถูกใช้งานหนักในช่วงหลังๆมานี้ทำให้สภาพจิตใจมันเปราะบางตามไปด้วย เพียงแค่ได้พูดสิ่งที่อัดแน่นอยู่ในใจออกไป เพียงแค่ได้นอนหลับตา มีมืออุ่นๆคอยลูบผมให้ มีเสียงนุ่มๆคอยพึมพำรับคำ

น้ำตา....มันก็ไหลได้เอง

คาซึยะ เจ้าของเสียงนุ่มเอนตัวลงนอนข้างผม ฝ่ามือที่ไล้ขึ้นลงบนหลังทำให้ผมยอมจำนนต่อความอ่อนโยนนั้น จินจะรั้งเข้าไปกอด จะดุจะตีอะไรก็ช่างมันแล้ว ตอนนี้ขอผมร้องไห้พอใจก่อนก็แล้วกัน ไม่เป็นไร มันแค่เรื่องเล็กๆ ถ้านายผ่านมันไปได้ นายจะเข้มแข็งขึ้นนะ

ฉันรู้

เค้าเรียกว่าความกดดัน มันอาจจะลำบาก อาจจะเป็นทรมานในตอนนี้ แต่ถ้านายพยายามและเอาชนะมันได้ นายจะภูมิใจเมื่อได้หันกลับมามอง แล้วความสำเร็จที่ได้มามันก็จะยิ่งทำให้นายดีใจมากกว่าการที่ได้มันมาโดยไม่ผ่านอุปสรรคอะไรเลย ความทุกข์น่ะมันทำให้เรารู้จักกับคำว่าความสุขนะ

จินพูดถูก ผมรู้อย่างที่มันรู้แต่ที่ผมไม่รู้คือผมจะทำตามนั้นได้อย่างไร

ฉันแค่เหนื่อยเท่านั้นเองจิน แค่ไม่รู้จะจัดการกับความอ่อนแอของตัวเองยังไง

เหนื่อยได้แต่อย่านาน เหนื่อยก็พักแล้วก็ลุกขึ้นสู้ใหม่ ที่สำคัญ ฉันก็อยู่ตรงนี้ นายหิวอยากทานข้าว คอแห้งอยากดื่มน้ำ หรือเหนื่อยจนอยากนอนนิ่งๆ ขอแค่คาซึยะเอ่ยปากบอก อยากจะให้ฉันทำอะไร คงไม่ต้องย้ำใช่ไหมว่าฉันพร้อมจะทำให้เสมอ

ผมไม่ตอบเพราะไม่รู้จะตอบยังไง อยากขอบใจ อยากตอบรับเป็นคำพูดแต่หนังตามันก็หนักจนทำอย่างที่นึกไม่ไหว เสียงนุ่มๆกับไออุ่นที่เริ่มคุ้นเคยทำให้สติผมลางเลือน แล้วก็ทำในสิ่งที่เรียกว่าหลับคาอกอาคานิชิจินไปอย่างไม่น่าอภัย !

Whenever I'm weary From the battles that rage in my head
You make sense of madness When my sanity hangs by a thread
I lose my way, but still you
Seem to understand
Now and Forever, I will be your man

Sometimes I just hold you Too caught up in me to see
I'm holding a fortune That Heaven has given to me
I'll try to show you
Each and every way I can
Now and Forever, I will be your man

Now I can rest my worries And always be sure
That I won't be alone, anymore If I'd only known you were there
All the time, All this time

Until the day the ocean Doesn't touch the sand
Now and Forever, I will be your man

Song : Now and Forever

Artist : Richard Marx

Fanismz ::: ลงในบอร์ดไปเมื่อวานเย็นแล้วก็มาลงในบล็อค อยากหาเพลงให้ฟังด้วย แต่จนใจหาแล้วมันไม่มี มีคนใจดีเค้าเอามาให้โหลดก็ดันโหลดไม่ได้อีก หึๆๆ ที่ฟังอยู่ก็ไม่ใช่ MP3 ไม่งั้นนะ......V

ใครจะจอง Insatiable รับจองที่ร้าน Yus ถึงสิ้นเดือนนี้นะคะ ^^

http://www.y-us.net/